Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Even later had haar zelfbeheersching gezegevierd en stond zij op straat.

Duizelend, als na een zwaren slag op het hoofd, wankelde zij het Bosch in, zeeg neer op de eerste de beste bank, waar jongetjes krakeelden met schelle stemmen en nijdig naar eikaars beenen schopten.

Geen oogenblik rees een twijfel in haar op. Loekie's berichten bleken altijd waar. En Lily was mooi en coquet en heel jong, wel zeven jaar jonger dan zij.

Toen zij het schreeuwerig gekibbel van de kwajongens niet langer kon verdragen, ging zij langzaam, met onvaste stappen, naar huis.

In de bedompte eetkamer, waar Mama en Tante met naaiwerk zaten en de tafel al gedekt was, zei ze even dat zij zoo ziek en wee was dat zij aanstonds naar bed moest.

— „Is het zoo erg ?" vroeg Mamaongeloovig, „misschienknapthet eten je wel op. Heb je nog nieuwtjes gehoord bij Tiny?"

Maar Tante schrokvanDora's bleekheid.

— „Ja, je ziet wel witjes," zei ze, „ga maar, ik zal je straks wel een kop thee brengen."

93

Sluiten