Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

187

tucht in de opvoeding den hoofdschotel uitmaakten. Daar betoogde o.a. „kameraad" H. Jeanmaire, een „graveur-qiseleur , die o.m. Nos Fils van Michelet en de „Dictionnaire pédagogique" citeert, dat de kinderen tot sociale wezens moeten worden opgevoed, dat dit juist het echte socialistische ideaal is, maar dat dit niet gaat zonder dat hun enkele zeer gevoelige, zelfs pijnlijke restricties worden opgelegd. En dan ateert hij „notre vieux militant Malatesta", die schreef:

, De anarchisten zijn in den regel slechte opvoeders in hun eigen gezin Zij hebben het vaak veel te druk met de propaganda en verwaarloozen daarvoor vrouw en kinderen. Maar dat is niet alles. Zij hebben zooveel van het gezag te lijden gehad en daartegen zulk een haat opgevat, dat zij zijn gaan meenen, dat de beste opvoeding, die aj hun kinderen kunnen geven, hierin bestaat, hen in de meest volmaakte vrijheid te laten opgroeien. Nooit worden zij beknord, al hun grillen worden geduld, al hun wenschen ingewilligd, elke onbeschaamdheid geëerbiedigd, de grofheid en de luiheid zelfs verontschuldigd cn de snoeplust vrijgesproken. Volgens deze volkomen oprechte maar beklagenswaardige kameraden heet dat: de individualiteit van het kfad eerbiedigen. In werkelijkheid is het teelt van onkruid en het kind groeit zoodoende op tot een volslagen egoïst. Zijn vader, die zich verbeeldde een persoonlijkheid te vormen, heeft slechts een bedorven kind grootgebracht."

Jeanmaire blijft daarom niet minder een overtuigd socialist, die in de maatschappij niet onderwerping maar revolutie propa^andeert. „Maar", zegt hij, „zoo weerzinwekkend als het is, walmeer men de verdedigers der oude maatschappij onderwerping en berusting hoort prediken aan de slachtoffers dier maatschappij, het blijft daarom toch waar, dat, juist in onzen tijd, het leven van menschen, die een samenleving willen vormen, in het gezin, op de school of in de werkplaats, het leven van de „menschen van goeden wille", de inachtneming van zekere plichten, de uitoefening van verdraagzaamheid en vaak kleinere en grootere zelfopofferingen vereischt en noodzakelijk maakt. De kameraden, die zich verbeelden hun kinderen, door ze te gewennen, te leeren zelfs, geen enkele inbreuk op hun wenschen en behoeften te dulden, op te voeden tot goede revolutionnairen, die zich niet zullen neerleggen bij de ellende, de onderdrukking en het leed, vergissen zich ten eenen male.' Inderdaad, voor een revolutionnair socialist, laat staan een

Sluiten