Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heit van Herbert Kranz, waarin de situatie eener schare gevangen dienstweigeraars aanleiding heeft gegeven tot eene overeenkomstige dramatische uitbeelding. Zoowel het een, als het ander, is „expressie", het naar-buiten-brengen van den innerlijken mensch onder invloed van groote, op hem werkende machten. Natuurlijk bedoel ik hiermede geene gehjltstelling in stijl noch waarde van het werk van Kranz met dat van Aischylos, maar alleen de gelijksoortigheid van hunne principes. Tusschen beide polen staat die phai£ 7311 .tra§lschc dramaturgen, die allen naar ditzelfde principe hebben gearbeid en die slechts van elkander verschillen in stijl, toon en uitdrukkingsvermogen.

Naast deze kunst der uitbeelding staat die der afbeelding, der uiterlijke afspiegeling, der typeering. Hier zien wij de verhoudingen omgekeerd en dringt juist de fabel, het geval, zich op den voorgrond. Hier wordt door het onverwachte, het onwaarschijnlijke, wellicht het ongelooflijke, gespeeld op onze nieuwsgierigheid. Deze kunst komt ons tegemoet, om ons te verstrooien en te vermaken. Hier zijn de menschen veelal met meer dan „figuren", die onze aandacht voornamelijk vragen voor hetgeen er mèt hen gebeurt, maar bij wie weinig of niet valt op te merken, hoe zij innerlijk hun avontuur ondergaan. Dit is het Komisch Tooneel, in velerlei vormen en nuanceeringen en waarvan de cultuur-historische lijn, hare oorsprong nemende in de Nieuwe Attische Komedie, eveneens tot °P n&èzn toe door de geschiedenis kan worden gevolgd. Binnen haar spheer zijn die verschillende typen, van personnages zoowel als van gevallen en situaties, ontstaan, welke door de modes van vele eeuwen zijn gegaan, voortdurend van naam en kleedij zijn verwisseld, maar zich-zelf au fond toch steeds gelijk zijn

13

Sluiten