Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

10

de Nederlandse taal en daarmee het hart der mensen verrijkt werd als sinds onzen Gouden Eeuw niet was geschied.

Steeds verder is Herman Gorter gegaan. De natuur, de liefde van man en vrouw heeft hij uitgebeeld als geen ander. Hij raakte aan de grens van het onzegbare.

Luistert eens naar deze natuurbeschrijving:

De stille weg

de maannachtlichte weg — de boomen

de zoo stil oudgeworden boomen — het water

het zachtbespannen tevreeë water.

En daar achter in 't ver de neergezonken hemel met 't sterrengefemel.

Of naar deze tedere woordmuziek van verlangen:

Ga niet te gauw voorbij, voorbij, voorbij, de lucht

blijft hangende bevende achter u —

verlangende eeuwig naar u

eeuwig, eeuwig, — vlucht niet te vlug —

achter uw rug

rek ik de armen

van verlangen, van verlangen,

rek ik de armen,

vlucht niet te vlug.

Toen leerde hij de werken van Marx en Engels en de proletariese beweging kennen. En zoals hij vroeger opging in de natuur, zo gaf hij zich nu ten volle, met heel zijn grote hart, aan wat er opkwam in de maatschappij.

Sluiten