Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

25

Wie een mens, als Herman Gorter, naar lichaam en ziel wil leren kennen, leze het gedicht: „De Sterke" van Henriëtte Roland Holst in de bundel „De Nieuwe Geboort", waarin aan het einde, na verzen vol twijfel en leed, plotseling de majestueuze orgeltonen opklinken:

Nu brengt de tijd in 't eerste groeisel voort een nieuw geslacht: gestalte', enkle, ontluiken krachtig en gaaf, als eens in dichte struiken de aard bedekken zullen met hun soort.

Herman Gorter is van onze partij vervreemd. Bij de scheuring, na het Deventer kongres, hoopte en verwachtte hij nog een latere hereniging. Steeds erger is de breuk geworden. Ook met de afgescheiden kommun is ten heeft hij moeten breken. En als lid van een kommunisties partijtje van een handvol jongens en meisjes is hij gestorven.

Het is alsof het Noodlot bij het sterven van dezen mens de ergste troeven heeft willen uitspelen. De man, die duizenden met zijn poëzie het hoogste geluk heeft gegeven, de man, die duizenden arbeiders het sosialisme heeft verkondigd, hij is plotseling gestorven op een kamer in een hotel te Brussel. Zonder begeleiding van kameraden is de overledene vervoerd naar de rouwkapel

van een. begrafenisonderneming in Den Haag. En

naar de krematie werd hij niet gedragen door vrienden en vriendinnen, door arbeiders en arbeidsters, maar door betaalde knechten, als ieder ander. Zijn baar stond er in de motregen te midden van mensen met gedekt hoofd. Bloemen, waaronder vele uit kwekershanden, bloemen die hém Zeker niet sympatiek zouden zijn geweest, lagen gestapeld op de baar en verdrukten elkander. Daarover hing een rood dun doekje van een klein kommunisties partijtje, boven het ontzielde lichaam van een man die aan geen partij, maar aan de Mensheid

Sluiten