Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aan de nagedachtenis van mijn Vader.

1L faut laisser mourir les monuments — en ook oude herinneringen moeten niet worden opgelapt. Als ik over mijn jeugd zou spreken, zou ik over mijn vader moeten spreken. Doch nog kan ik het oude Middelburg niet bezoeken, daar ik zijn markante figuur er te veel missen, de weemoed om een onherroepelijk: voorbij, mij al te zeer treffen zou.

De roman raakt uit dezen tijd — klinkt het tegenwoordig nog al eens. Is dit mogelijk, waar de roman bestaat, ze in elk menschenleven eens beleefd wordt in: de jeugd?

Dat detective-verhalen en bioscoop-romans in al hun verzonnen gebeurtenissen-wrongels op een goed oogenblik verdwijnen zullen, plaats makend voor wellicht iets anders, lijkt inderdaad méér waarschijnlijk. Toen mevrouw van Zeggelen mij vroeg iets

57

Sluiten