Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ONZE MEI

begrip. De weet het niet meer, slechts dat ik het heerlijk vond, dingen die ik als grootsch voelde, te beleven: een taal die was geweest en een wetenschap die ik niet begreep, en een verre verbeelding te voelen van iets grootsch: het Leven.

Er zijn een paar jaren voorbijgegaan, als ik mijn vader hoor zeggen: er wordt te veel opgevoed; er wordt te veel geschreven, en dat juffrouw Kooistra, haar eersten bundel paedagogische opstellen aan hem sturend, schreef: nu heb ik ook gezondigd — ik heb geschreven en zelfs over opvoedkunde, en nog erger: u zult heel veel van u zelf vinden in dit boek.

In dien tijd, op mijn vijftiende jaar, had ik een schetsje in een tijdschrift. Een geheim bleef het voor mijn vader, wiens oordeel ik terecht vreesde. Van het geheele schetsje herinner ik me slechts, dat er een meisje in stierf met den naam: Betsie, een modenaam in mijn jeugd, die heel mooi gevonden werd, zoo iets als: Ellen of Carla tegenwoordig. Jong sterven vond ik in dien tijd haast even benijdenswaard als den naam: Betsie, en zoo vereenigde ik beide in mijn schets.

In haar tijd, den tijd dat ze waarschijnlijk nog leefde, viel het voorval van mijn eerst erkend opstel: mijn debuut en fiasco.

66

Sluiten