Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ONZE MEI

Ik kan me nog het gevoel voorstellen dat het midden hield tusschen gewichtigheid en blijden trots, wanneer ik het gladde, nog geheel onaangerande schrift zag liggen, waarvan de witte bladen op elkaar plakten van nieuwheid, hetzelfde gevoel van een nieuw gekocht handwerkje, met de zijde en wol, die er in moesten verwerkt worden.

Zijn het niet de nog onverwezenlijkte illusies, die zoo vreugdevol stemmen?

Intusschen was ik allesbehalve nederig gestemd ; was ik mij terdege bewust op school de beste opstellen te maken en het stukje voor het tijdschrift van Betsie's dood te bewerken, kortom dat ik slechts hoefde te beginnen om een soort van meesterstuk te scheppen.

En dat ik al schrijvende in een stemming verbleef, die geen hoogten of laagten meer kende, een stemming als groote schrijvers <— misschien een enkele maal — kennen, van boven de stof te staan.

Kritiekloos schreef ik voort, niet zoo overstag gaande als bij Betsie, die engelengezang hoorde in haar doodsuur, doch wel geheel gedragen door die half wezenlooze gezindheid, die dikwijls zelfs tegen een leugen niet opziet, althans in de kern onwaar is en die door moeders, als het haar kinderen geldt, nog al eens door het

68

Sluiten