Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

WAAR ligt ergens de grens getrokken tusschen den onbewusten kindertijd en de jaren van ontluiking, tusschen de driftige jeugd en de bezonnen levenshoogte, tusschen den stillen vrede der vervuldheid en den zatten ouderdom? Men zegt: daar zijn geen grenzen; onmerkbaar, onnaspeurlijk glijdt het eene in het andere over, zooals de dag verglijdt in den nacht en de nacht weer in den nieuwen morgen...

Maar èrgens moet het zich toch voltrekken, dat wonder van den overgang, geheimzinnig en verborgen! Zie, het is ochtend, alles is sterk en jong en blij: het licht, de kleuren, de geluiden en mijn eigen lust aan het herboren leven, en ik duik onder in mijn werk, vervuld van den morgen, die zoo pril en licht is. Maar opeens, wanneer ik tusschen mijn werk door

naar buiten kijk, dan zie ik dat het licht over de dingen onmerkbaar is veranderd... het Is

175

Sluiten