Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET ANDERE LAND

l en waarvoor ze toch nooit, zelfs niet voor moeder of grootmoeder, een woord zou hebben kunnen vinden om ze uit te spreken? Het was een vreemde en trieste, maar onafwijsbare ontdekking, dat je eigenlijk altijd met jezelf alleen

I was.

Ik, en al het andere... verloor daarin ook het thuis niet iets van zijn koestering en veiligheid? Alleen binnen in haarzelf was het immers maar veilig en zeker... Veel, veel later eerst zou zij gaan beseffen, dat ook dit eigen ik een I onzekere wereld was, vol verwarringen en wanen.

In verbaasde peinzing, met stille beduchtheid I soms, kon zij in dezen tijd de gezichten der menschen beturen, bedenkende hoe vreemd het i was dat je niet wist en niet begrijpen kon wat t daar allemaal achter verborgen lag. Wat in I haarzelf leefde, wat zij voelde en dacht was I immers ook verborgen voor anderen. Zij besefte het veilige van deze beslotenheid, maar ook, met iets als pijn, de eenzaamheid ervan.

Want in haar kinderlijke half-bewustheid vond zij vele dingen moeilijk en verdrietig. Ja, er waren, zoo berekende zij soms, veel meer nare dan prettige dingen. De nare dingen waren gewoon, en de prettige een uitzondering. Zooals de aardappels, die je niet lustte, gewoon waren, en de taartjes, die je op je verjaardag kreeg,

183

Sluiten