Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ONZE MEI

was dat meisjes tusschen 12 en 18 jaar vooral niet tot leeren moesten gedwongen worden. Ik voelde me op de nieuwe school verdwaald en ongelukkig, — waarschijnlijk doordat alle meisjes me vreemd waren. Ik herinner me dat een leerares na enkele weken aan me vroeg: — Elisabeth, hoe word je genoemd? Ik antwoordde: — Bedoelt u thuis? — Neen, hier, door de meisjes.

O, zei ik, ze noemen me niet.

De leerares heeft daarom hard gelachen, wat ik heelemaal niet begreep.

Ge moet niet denken, lezer, dat we thuis werden geplaagd en opgejaagd met boeken en lessen. O neen. Er werd bijvoorbeeld nooit gecontroleerd of we huiswerk hadden, en of we dat wel maakten. Ook werd er over onze gedragboekjes weinig of niet gesproken, en met geen enkel woord werd onze' eerzucht/aangewakkerd'. We waren eigenlijk bijzonder vrij. Zoo komt het ook, dat ik mijn heele jeugd door kon genieten van een gezond, lenig lichaam. We speelden heel veel op straat, ook met jongens. We zwommen 's morgens vroeg voor schooltijd, bij Obelt, we deden gymnastiek op zolder, zwaaiden aan de ringen, klommen in de hanebalken. Ook klommen we op het dak, langs de kronkelende lijst van een dakraam,

232

Sluiten