Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET ONBEWUSTE LEVEN

maar ik voelde dat ik al te ver was gegaan, om nog terug te keeren. We bepaalden een middag waarop de meisjes het eerste uur naar een ander lokaal moesten gaan voor de handwerkles. Als het dan „neen" was, hoefde ik niet onmiddellijk met hem in dezelfde klas te zijn. Op het laatste oogenblik ging ik mijn lot hooren (we moesten ons eerst in ons eigen lokaal verzamelen), een enkel vriendinnetje vloog me tegemoet, fluisterde: „hij wil niet," maar de jongens ontvingen me eenparig met hoongelach. Het was een vreeselijk oogenblik. Hijzelf, de schilder met de mooie oogen, glimlachte ijdel, als een Romeinsch overwinnaar.

Met sexueele gevoelens had mijn bewonderende liefde, dunkt me, niets te maken. Later heb ik precies hetzelfde gevoeld voor een zelfde oogenpaar, ditmaal in een meisjes-gezicht.

En nu ben ik aan het eind van wat ik heb .willen vertellen. Na dat laatste jaar op de oude school, dat vreemde en opwindende, kwamen er drie Burgerschooljaren, waarin ik blijkbaar niets nieuws beleefde. Het is tenminste opmerkelijk, zoo weinig herinneringen als ik aan dien tijd heb. In de vierde klasse eerst schoot mijn belangstelling weer op, — niet in de lessen, maar in de meisjes.

Het komt me voor, dat ik u weinig verteld

243

Sluiten