Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de menschen daarentegen ontvluchtte hij. Hij had van zijn eerste samentreffen met hen op de ongastvrije kusten van Leon een te bittere herinnering bewaard, misschien wel vermengd met verachting. Geviel 't dat de een of ander z'n weg kruiste, dan zag hij hem met zulke verschrikkelijke oogen aan, dat de ongelukkige met ontzetting geslagen er wekenlang buiten zinnen van bleef.

't Was van de zijde van den Heilige een waarschuwing, dat ze den weg behoorden vrij te laten, waar hij voortaan alleen wilde gaan. Hij won er mee niet meer gestoord te worden in z'n wandelingen, maar z'n goede naam leed er weer veel onder. Meer en meer kwam hij in opspraak. Hij werd verdacht een toovenaar en geestenbezweerder te zijn; herders hielden vol dat ze hem in een beest veranderd, den weerwolf zagen achtervolgen. Niet alleen bracht hij duizenderlei onheilen over het land, maar ook werd hij verantwoordelijk gesteld voor het kwaad, dat werd teweeggebracht door de elementen, die hij immers maar had te bevelen» Wanneer hagelslag den oogst in de vlakten verwoestte, of een orkaan de visschersbarken tegen de rotsige kusten verbrijzelde, alles was de schuld van Ronans verderfelijke tooverij» En alsof 't hem nog niet genoeg was de gemoederen te verontrusten, soms scheen hij ze opzettelijk tot vertwijfeling te willen brengen.

Op zekeren dag, toen hij in het lommer van het bosch van Nevez wandelde, niet ver van z'n kluis, zag hij een houthakker bezig een eik te

20

Sluiten