Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vaag voor hem, dat hem het herdenken steeds moeilijker viel. Toen begon hem een nieuw verlangen te kwellen als een nieuwe pijn: „Nogeens heer Leonardus zelf dit alles te hooren verhalen*" Het werd hem ten laatste een zekerheid, hoe alleen dit hem nog vrede zou kunnen geven* En hij overwoog dag na dag alles wat hem weerhield en ook alles wat hem aanmoedigde om nog éénmaal naar Kerleonardi terug te keer en. Wel zou de man, die eens zóó grooten dunk van hem had, zeer teleurgesteld zijn hem weer te zien als een suffen dommen klompenmaker* Maar zijn goed hart zou medelijden hebben, wanneer hij hem alles vertelde* Hoe echter hem alles te vertellen ? woorden te vinden voor al die verborgen angsten en pijnen ? ****** Neen! liever alle gedachten verjagen; werken voor den klompenopkoop er; omzwerven tusschen de struiken; luisteren naar de vogels; leven met merels en vinken en lijsters en de laatste nachtegalen; zijn kleinen tuin verzorgen* Vergeten! En niet terug waar alles hem zou doen schreien om het verloren leven*

Jaar na jaar echter, wanneer hij de sterren weer zag door de bladerlooze takken, herleefde het verlangen naar heer Leonardus' levende stem weer, tot het hem te machtig werd, sterker dan alle moedelooze tegenwerping.

Dan ruigde de rijp over de dorre looverlaag* Ook het laatste blad was neergedwarreld uit de toptakken der beuken. Kerstmis naderde. Zonder weerstand meer ging hij op weg. Wanneer hij echter aan het kruispunt der breede nieuwe woudwegen, langs de rij der telefoonpalen de veranderde

70

Sluiten