Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Gelukkig eindelijk iets gevonden te hebben» dat haar wat afleiding en rust scheen te geven» beloofde de koning haar grootsprakig: „Als 't daarom te doen is, kost 't mij immers maar een woord, en heel Bretagne zal hier om je heen zijn!" En zoowaar: honderd Bretonsche ridders gaf hij haar tot lijfwacht, en tot hofstoet en gezellinnen een schare eeredames, gekozen uit de dochters van den voornaamsten Bretonschen adel»

't Baatte niet» Ze voelde, dat alleen Bretagnes droomdoorneyelde zonneschijn en zeedoorwaaide lucht zelf haar zou kunnen genezen.

Waarom konden ze niet in Bretagne hun hof vestigen? Toen ze 't Charles voorstelde, werd hij voor 't jeerst norsch en schamper tegen haar, en wierp haar trotsch voor de voeten, dat ze niet moest vergeten hoe 't oneindig veel meer was koningin van Frankrijk dan hertogin van Bretagne te zijn, en dat hij zich schamen zou als koning van een zoo groot en machtig rijk in het huis van een zijner vroegere leenmannen te wonen*

Anne sloeg de oogen ten hemel, zuchtte en Zweeg, de handen ineengewrongen in den schoot. Ze had het altijd wel geweten dat het land van haar heimwee voor Frankrijks koning niet méér was dan een gemakkelijk gewonnen bijkomstig onderdeel van z'n machtsgebied, en even weinig voor z'n hart beduidde als Frankrijks koning voor dat rusteloos hart van haar****** Toch scheen z'n weigering nog een laatste hoop in haar te hebben uitgedoofd. Wat nog van het leven te verwachten j Zonder hoop, zonder liefde? Ze bladerde sinds toen veel in haar getijdenboek, maar altijd weer

106

Sluiten