Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nog dan het leven zelf, was dit herinneren, al te helder overschenen door het nu ten volle ontwaakte bewustzijn, dat ze toch geboren was om liefde te geven, aldoor meer en zonder maat of einde......

Nooit heeft een weduwe in zoo diepe treurnis neergezeten als Anne van Bretagne bij den dood van den man. dien ze niet had kunnen liefhebben.

Toen de hofdames haar den witten sluier en de witte overkleeren brachten, door koninginnen tot dien dag altijd voor rouw gedragen, wees ze weerzinnig den blanken tooi af, die haar aan haar bruidsdag het denken. In zwart wilde ze zich hullen, heelemaal schuil gaan in den zwarten mantel en de zwarte hoofdkap van de visschersweduwen van haar land.

Eenige weken later woonde Anne van Bretagne met de honderd Bretonsche ridders en de schare van Bretonsche edeldochters in Nantes op den hertogsburcht, waar ze geboren was.

Nu zou ze dan ten laatste nog, vrij en voluit en uitsluitend, hertogin van Bretagne zijn, en ademde ze eindelijk weer in de zeedoorwaaide lucht

en in den zonneschijn van droomen nevelig

Maar vreemd: somber als een kerker leek haar de voorvaderlijke burcht met zijn geweldige wallen en torens, en de pijn van haar hart genas niet.

Maand na maand ging voorbij, en toen ze zich nog even diep verslonden gevoelde in de duistere droefgeestigheid, die God zoo blijkbaar als een straf over haar het, besloot ze onder de Heiligen van Bretagne een middelaar te zoeken, die den

108

Sluiten