Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

klooster van Guengamp de grijze pij en kap, het koord en de sandalen van de Derde Orde had aangenomen, die hij nooit meer aflegde, begreep OHvier wel zijn vreugde om een taak bij Gods wil aan die van vader Franciscus gelijk. Maar bij Ivo's stilzwijgen er over was hij eerbiedig genoeg om te vragen noch te spreken over wat hij aanschouwd had.

Toen priester Ivo dienzelfden dag nog aan den bisschop en het kapittel zijn plan tot herstel der kathedraal blootlegde, stuitte hij op spot en tegenspraak : „Was dit een tijd om kerken te vernieuwen, waar men alle krachten moest inspannen om ze, Zoo oud als ze waren, te beschermen en te behouden ? Een kerkherbouw in Treguer zou alleen dienen om den Hertog uit te tarten en een nasleep van rampen over kathedraal en kapittel brengen."

Maar Ivo, de zeer geleerde en welbespraakte advocaat, bepleitte zijn plan met zooveel overtuiging en nadruk, dat bisschop en kapittel tenslotte, hoewel nog weifelend, toch moesten toestaan, dat hij bouwen mocht zooveel hij wilde, wanneer hij dan waarHjk alle zorg en verantwoordelijkheid op zich wilde nemen.

In het eenvoudig begrip, dat er om te bouwen in de eerste plaats bouwstoffen noodig zijn, nam Ivo toen met OHvier en nog een paar andere jonge levieten, met bijlen en koorden gewapend, den weg zuidwaarts naar Argoat, het woudland dat van Bretagne het hart en midden is. Alsof weg en doel hem tegelijk met zijn taak waren aangewezen, wendde hij zich rechtstreeks naar den burcht van Rostrenen, die daar midden in de eikenbosschen

123

Sluiten