Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En Ze schaften raad — eenstemmig — in een vergadering, die tegelijk een feestmaal was. Nog diezelfde week maakten omroepers in al de parochies van Armor bekend, dat er op de domeinen van Sint-Michiel in Tregor voortaan tol zou worden geheven, zoodat elk voorbijganger een gouddukaat per hoofd schatting had te betalen. Bij weigering of ontduiking zou de schuldige een straf beloopen volgens het inzicht en de uitspraak van de Heeren Baronnen.

Een gouddukaat schatting eischen van een landlooper! Kon 't mooier en meer afdoende bedacht? De Heeren Baronnen verlustigden zich in hun nieuwe tolwet.

Maar wie 't laatst lacht, lacht het best. Tot hun schade en schande zouden de baronnen van SintMichiel dat ervaren.

Alles ging goed—het eerste jaar, het tweede jaar. Het edict miste z'n uitwerking niet. De klanten van Sint Ivo heten de trotsche domeinen van SintMichiel gelaten links liggen om langs een verren omweg toch in Minihy te komen. Sint Ivo zelf echter was allesbehalve gesticht over de wijze waarop er met zijn beschermelingen werd omgesprongen. Rechtvaardig en wijs als hij ook in het eeuwig leven gebleven is, wachtte hij het goede oogenblik af om z'n toorn lucht te geven. En dat oogenblik bleef niet uit.

In het derde jaar der tolheffing verdwaalde een arme blindeman op Sint Michiels verboden paden! De hellebaardiers, die er de wacht hielden, grepen hem en brachten hem zegevierend voor de baronnen. Ondanks hun verontwaardiging door

148

Sluiten