Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Soms zei Grallon: „Levenslang wachtte ik dit onverwachte......"

Toen het laatste blad uit de toptakken der beuken was neergedwarreld, en voor de klaarte van de winterzon de schimmige herfstnevels heenvluchtten, schepte Corentijn water uit de nimmer bevriezende, nimmer uitdrogende boschbron naast zijn kluis, en doopte de beide nieuwelingen Gods in den naam des Vaders, des Zoons en des Heiligen Geestes

Herboren, ook in de kracht van zijn lichaam, sprak Grallon dan:

„Niet behoef ik te vragen aan God of mensch, wat mij thans te doen staat, Hiouarn, bind onze paarden los uit den stal van takken en graszoden. We gaan, in deze nieuwe kracht van Christus* liefde en genade".

Dan legden Corentijn en Grallon de handen op eikaars schouders. Corentijn sprak: Pax tecum, Grallon antwoordde Et cum spiritu tuo, en ten afscheid wisselden ze den vredekus.

III

Sinds een week stonden de stadspoorten van Ker-Is nacht en dag wijd open, maar langer reeds waren de havens gesloten, daar er tusschen de flank aan flank gemeerde schepen geen plaats meer was voor de komende, die de kim verduisterden. Langs verre omwegen zochten ze baaien of riviermonden aan Armors zuid- en noordkust, en de schepelingen mengden zich in de dichte scharen voetgangers en ruiters,

214

Sluiten