Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

merken, dat de dragers al een geheel ongewonen tooi droegen, want och, wat hepen ze stijf en houterig, maar toch, mooi was het!

Vergaapten de toeschouwers zich aan al het moois, wat ze zagen, Wim genoot dubbel en onwillekeurig schoof hem weer zijn geheele gevangenisschap bij de Spanjaarden in den geest voorbij. Hij kon best begrijpen, dat de Engelschen blij waren, dat zoo'n vijand, die over zulke geweldige middelen beschikte onschadelijk was gemaakt.

Doch nu werd de aandacht weer dubbel gespannen. Voor de kerk was een tribune opgeslagen en daar trad de bisschop van Londen vooruit, om een redevoering te houden, waarin op het gewicht van den dag werd gewezen. Zoodra hij geëindigd had, verscheen de koningin zelf. Zij wilde blijkbaar ook het volk toespreken, doch het gejuich nam zoo overweldigend toe, dat Wim en allen, in zijn omgeving niets vernemen konden. Doch dat hinderde niet. Men juichte en jubelde, men wuifde met hoeden en mutsen, men greep elkaar bij de hand en danste in het rond. Men vierde feest, ieder op zijn eigen manier en het was al laat, eer ze hun herberg weer bereikten.

Nauwlijks hadden ze des anderen daags het ontbijt genuttigd, of de koopman zei:

109

Sluiten