Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schotel leeg. Maarten keek toe en even kwam de gedachte bij hem op het hok te sluiten en den vos te vangen.

Doch hij begreep, dat deze niet meer zou kunnen tieren in zoo'n kleine ruimte, dat de wilde natuur niet getemd zou kunnen worden en langzamerhand trad hij achteruit om den vos vrij te laten. En Snelvoet, verkwikt door de melk, uitgerust van de vermoeiende jacht ging door het hek naar buiten, de vrijheid tegemoet. Omzichtig sloop hij langs het huis, met hangenden staart, de ooren in den nek, den kop gebogen naar de aarde.

t W/as, alsof het scheiden hem zeer deed.

Bij den oever van de beek bleef hij staan, keerde zich nog eenmaal om, als wilde hij alles nog eens goed in zijn geheugen opnemen.

Zijn blik gleed langs zijn vroegeren meester en bleef lang rusten op zijn ouden makker, die kwispelstaartend bij zijn baas stond; en toen spitsten zich de ooren, de prachtige pluimstaart richtte zich op en met machtigen sprong verdween hij over de beek, in de richting, waar het gloeiende licht van de ondergaande zon het bosch te branden zette.

Sluiten