Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Jaapje kroop onder de dekens, maar zelfs daar meende hij de stem van de klok nog duidelijk te hooren.

„Als ik eens," dacht Jaapje weer, „een dubbeltje uit mijn spaarpot nam om dat aan Oma te geven?"

„Waarom het nieuwe kwartje niet?" liet het lastige stemmetje zich weer hooren.

„Nee, dat is al te jammer en ik heb het nog wel verdiend met wieden in den tuin!

'k Heb er een heelen Woensdag-

'k Heb er een heelen Woensdagmiddag voor gewerkt!"

Met deze woorden verdedigde Jaapje zijn kostbare bezitting. „Oma zal er zoo blij mee zijn en

't glimt zoo mooi! Niemand zal je dan meer gierig Jaapje noemen," klonk het opnieuw.

Op eens, met een ruk, had Jaapje zijn dekens weggetrokken. Zijn besluit was genomen: h ij zou Oma zijn nieuwe kwartje geven. Oma was altijd zoo lief voor hem en hij wilde haar nu eens iets geven, dat ze echt mooi zou vinden, al moest hij het zelf er dan natuurlijk voor missen.

Behoedzaam, zonder zijn broertjes wakker te maken, stond hij op en ging naar het kastje.

13

Sluiten