Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

15

Papa zat in zijn kantoor met de hand onder 't hoofd, en hij keek zoo verdrietig en terneergeslagen, dat Nel er van ontstelde. Vóór ze wist wat ze deed vloog ze op hem toe, sloeg haar armen om vaders hals en kuste hem berouwvol en teeder. Maar papa maakte zich zacht, doch beslist uit Nel's knellende armen los, pakte haar handjes tusschen zijn groote, stevige handen, terwijl hij haar ernstig aanzag. „Maar Nellie, kind, hoe kan je mij toch zooveel verdriet doen? De Juffrouw doet niets dan klagen over je...."

„Ja pa, maar de Juffrouw...."

„Neen, hoor eens Nel, 't geeft geen pas voor een klein meisje als jij nog bent, zoo brutaal en ongezeggelijk te wezen tegen een volwassen mensen, en bovendien is 't waar, dat je „verrek" tegen de Juffrouw

hebt gezegd?"

,,'k Wou zeggen: 'k vertrek," bekende Nel beschaamd lachend, „en toen slikte ik per ongeluk de „t" in." Papa bedwong een glimlach, en Nel's geweten prikte. „Neen, üeve papoes, 'k wil tegen u niet jokken hoor!" viel zij zichzelf in de rede, ,,'k heb dat leelijke woord gezegd, maar Juffrouw is ook zoo'n spook, ze plaagt ons den heelen dag; nou mag ik morgen weer niet naar de soos en...."

„Omdat je geen pretje verdient als je ondeugend bent geweest; de Juffrouw had 't volle recht en groot gelijk

Sluiten