Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

70

uitgedost, in groot toilet (de arme ziel transpireerde er van), en de kinderen zagen er ook piekfijn uit. Ze telden de minuten; ieder oogenblik kon het rijtuig het erf oprijden.

Kromo had al de lampen opgestoken, en de drie groote, ineenloopende galerijen, vol bloemen en licht, geleken een schitterende feestzaal.

Nel, ontdaan door al de drukte, en overblij, dat zij haar lieven vader nu eindelijk terug zou zien, begon een deuntje te schreien, wat Poekie haar zeer kwalijk nam.

„Schaam je toch, zoo'n groot kind!" knorde hij. „Wil je wel eens gauw ophouden, stoute meid!" En intusschen veegde hij heel teeder met zijn eigen zakdoek haar tranen af. Net bijtijds, want daar klonk de krijgskreet van Dolf, en met een behendigen zwaai bracht Wiro de paarden net voor de galerij tot stilstaan.

Tante Letje hield zich bescheiden achteraf, terwijl Nel en Fritsje vader en moeder in de armen vlogen. Nel drukte haar met tranen overstroomd gezichtje tegen vader's wang, en kustte hem, tot haar de adem haast begaf. Ze kon hem bijna niet loslaten, maar Fritsje trok haar achteruit, hij wilde ook zijn deel hebben.

En toen voelde Nel zich omvat door twee zachte armen, en staarde ze in twee heldergrijze oogen, die haar even teeder als liefdevol aankeken. Och! och! wat

Sluiten