Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

74

zich naar mama's wil te schikken. Maar dit lukte lang niet altijd, en menigmaal kon ze zich niet inhouden, en gaf brutale, ongepaste antwoorden.

Toen ze later haar lieve, zachte stiefmoeder van harte liefkreeg, viel 't Nel niet moeilijk meer mama zonder tegenstribbelen te gehoorzamen. Maar zoo ver' was ze nu nog lang niet.

Met al hun kleine en groote fouten, waren de kinderen echter allen goedhartig en onbedorven. En in haar omgaan met hen, had mama bizonder veel tact en heel veel geduld. Ze wist zich in te houden, gaf niet toe aan drift of prikkelbaarheid, en was in het straf opleggen nimmer streng of onrechtvaardig. Bovendien had zij 't zich tot regel gesteld om nooit bij haar man over haar stiefkinderen te klagen. Mama „verklikte" hen niet, zooals Poekie 't noemde. Dat merkten de kinderen al gauw, en het wekte hun vertrouwen en werkte op hun eergevoel.

Als mama's lief gezicht zoo strak en ernstig werd, haar zachte, donkere oogen 't stoute kind verwijtend en bedroefd aankeken, was 't bijna onmogelijk om het brutaal verzet vol te houden. Beschaamd sloop de kleine zondaar weg, had rust noch duur vóór hij vergiffenis gevraagd en gekregen had.

Mama en Dolf konden het, van 't begin af aan, goed vinden samen.

Sluiten