Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

75

Misschien wel, omdat zij elkaar ontmoetten in hun groote dierenliefde, en 't gevoel van erbarmen en goed te willen doen alles, wat leed en ongelukkig was. Dolf waardeerde 't, als oudste, meer nog dan de anderen, dat er met mama zulk een geest van orde en gezelligheid in huis was gekomen. Vroeger waren de maaltijlden nooit op vaste uren, bijna altijd kwam een van allen te laat, en er werd haastig gegeten. De een begon, als de ander half klaar was; Fritsje peuzelde dikwijls al zijn vruchten op, terwijl papa nog niet aan tafel zat. Van vuile handen en kleeren werd door tante Letje weinig of geen notitie genomen, als er maar niets op den eetlust viel aan te merken; dat was hoofdzaak.

In dat alles had mama, zonder booze woorden of driftig verbieden, verandering weten te brengen. Met een grapje, een herhaalde waarschuwing, een beslist, doch altijd vriendelijk optreden, was 't haar gelukt de etensuren tot de prettigste van den dag te maken. Papa had nu geen haast meer om naar 't kantoor te gaan, de vermoeide, zorgvolle trek op zijn gezicht was voorgoed verdwenen. Iedereen babbelde vergenoegd, de jongens en Nel vertelden van school en hun vriendjes, en ze vonden bij de ouders belangstelling en een open oor voor al 't lief en leed uit hun wereldje.

Mama kende Dolf's en Jan's vrienden direct uit elkaar, en ontving allen steeds zoo hartelijk en gast-

Sluiten