Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

79

Mama moest even lachen om Jan's verontwaardigd gezicht. Zijn kroppers vieze beesten!

„Och, dat ze met zaad morsen, en de mat vuil maken, dat komt er niet zoo erg op aan," sprak ze nu, „maar ik heb altijd zoo'n meelij met van hun vrijheid beroofde dieren. En met vogels vooral, ze hebben hun vleugels toch gekregen om ze te gebruiken Nou Jan?"

Jan keek heel donker.

,,'k Dacht, dat we met onze dieren mochten doen, wat we wilden," zei hij langzaam, „dat hebben we tenminste van pa altijd gemoogd," kwam nog achterna. Mama zweeg, en Jan slenterde weg.

Hij was niet erg op zijn gemak, wist wel, dat hij die laatste woorden expres had gezegd om mama een beetje

te ergeren. Dat stond hem heel leelijk mama, die

altijd zoo vriendelijk en goed was. Zijn geweten prikte, doch niet lang. Dat gezanik ook en dat bemoeien met zijn zaken 's avonds was de kooi niet weggenomen.

Poekie ging kijken, en kwam het mama fluisterend vertellen. „Wat is die Jan ondeugend," vond hij, „hij moet toch doen, wat mama zegt." (O Poekie, Poekie, jouw beurt zal ook nog wel eens komen.) „Zal ik Jan gaan roepen, mama?" stelde Fritsje ijverig voor.

„Neen Fritsje, hoor eens hier," en mama trok 't kereltje naar zich toe, „nou moet je eens goed luisteren,

Sluiten