Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

80

als een groote jongen. Zie je, dat van die duiven is nou iets tusschen Jan en mama, daar heeft niemand anders wat mee noodig. Je moet er niet meer over praten. Jan moet 't uit zichzelf doen, goed begrepen Fritsje?"

Fritsje beloofde met een nadrukkelijken knik, maar hij ging toch telkens eens loeren. De kooi met de duiven bleef hangen hoe durfde die Jan toch?

Doch, al kon Jan niet besluiten, om hun de vrijheid te hergeven, hij had toch geen plezier meer in 't gekoer van zijn kroppers. Hij hoorde er nu steeds een verwijtend klagen in, en herinnerde zich, wat mama van dat eeuwig gevangen zitten gezegd had. Van dien kant had hij de zaak nooit bekeken en eigenlijk....

't Verwonderde hem wel, dat er niet meer over gesproken werd. Bij tante Letje zou dat iets heel gewoons zijn geweest. Maar mama en tante Letje, die leken in 't geheel niet op elkaar. Mama hoorde niet tot de menschen van: „alah, en soedah dan maar."

Was ze vast overtuigd, dat een of ander zoo niet blijven mocht, dan hield ze voet bij stuk. Als ma er papa had ingehaald, dan was de geschiedenis al lang uit geweest.... toch aardig van mama, dat ze 't op die manier niet doorzetten wou.

Dolf had ook al eens gezegd: „Nou, die duiven van jou zijn voor hun plezier uit, in die nauwe kooi." Kon

Sluiten