Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

82

Zie, daar wiekten ze weg, vlak over Jan's hoofd, door 't open raam, de gulden vrijheid in....

Aan 't ontbijt gaf mama Jan een dubbel hartelijken zoen. „Dank je, vent," zei ze eenvoudig.

En Jan, dadelijk begrijpend, maar heel verbaasd: „Mama, hoe kan u dat nou al weten? U is toch nog niet op mijn kamer geweest?"

„Neen Jan, maar ik zag 't dadelijk aan je gezicht, en ik ben even blij, als je duiven nu zijn, misschien nog blijer."

„Waarover heb je 't zoo druk met Jan, vrouw?" vroeg papa. „Mogen wij 't niet weten?"

„Neen Carel, 't is een geheimpje tusschen ons beiden,' antwoordde mama, met een knipoogje aan Jan, terwijl een gelukkige glimlach om haar lippen speelde.

XII KLKINK, DOMME POEKIE XII

Tot nu toe konden Mama en Poekie 't volstrekt niet eens worden. Fritsje wilde dien morgen met Tidjem bij Bok Sidin een visite gaan maken, en hier kon, volgens Mama, niets van inkomen.

„Waarom niet?" vroeg Fritsje.

„Omdat er veel zieke menschen zijn in de kampong, en Fritsje dus ook wel ziek kan worden."

Sluiten