Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

99

in zijn armen op haar kwam aangerend. Gitje had een bebloeden poot, zeker gevochten, en Nel moest 't lieve dier verbinden, terwijl Fritsje maar werk had den onwilligen patiënt vast te houden.

Nel was juist klaar, toen mama haar riep: „Kom in 't kantoor Nel, pa en ik willen eens met je praten."

't Meisje kwam maar schoorvoetend, en zag haar vader een beetje ongerust aan. Doch die keek heel gewoon, net als anders uit zijn vriendelijke blauwe oogen.

„Mama en ik hebben eens ernstig overlegd, Nel," begon papa, „en wanneer 't heusch waar is, dat je bepaald hekel hebt aan pianospelen, gelooven we, dat 't maar beter is, dat je met studeeren ophoudt, 'k Ben 't met mama eens, dat je dan toch altijd een brekebeen zult blijven, en 't zou dus maar jammer zijn van 't geld en den verknoeiden tijd."

„Maar je moet er eerst nog eens goed over denken, kind," viel mama in, „en geen overijld besluit nemen, waarvan je naderhand misschien spijt zoudt hebben. Papa vindt goed, dat je voorloopig met studeeren en les nemen ophoudt. Bedenk je je echter, en wil je 't naderhand nog eens probeeren, dan mag je 't vragen. Menheer Lukers zegt, dat je met vlijt en toewijding, ook zonder grooten aanleg, nog een heel eind kunt opschieten, dus...."

Sluiten