Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

132

kon ook zoo flauw uit zijn oogen kijken. Net of er in 't geheel geen fut of pit meer in den jongen zat.

Af en toe moest hij thuis blijven met koorts of zware hoofdpijn. En als de dokter had verklaard, dat hij weer beter was, trok Janneman maar traag naar school.

Met Nel was 't ook niet je ware. Die deed al net als Jan: groeien en nog eens groeien. Op haar veertiende jaar was ze mama, die toch niet tot de kleinsten hoorde, al boven 't hoofd gewassen. Ze zag ook erg betrokken meestal. Jan en zij klaagden veel meer over de warmte dan de anderen, 't Was net, of mama daar ook veel minder tegen kon dan in het begin. Zij ging nog steeds gebukt onder 't verlies van Careltje. 't Waken en tobben had haar gestel erg aangegrepen. Ze deed wel haar best, die lieve, steeds aan anderen denkende moeder, om ter wile van man en kinderen opgeruimd te zijn, en niet te klagen. Maar 't viel haar wèl moeilijk.

't Zou een nare, duffe boel zijn geworden, volgens

Fritsje, als Lientje er niet was geweest. Die kleine

dot werd met iederen dag meer 't zonnetje van het huis. Altijd gezond, blij en vroolijk, lachte ze van den ochtend tot den avond, en viel er al eens een traantje, 't werd dadelijk gedroogd.

Frits, niet langer Poekie (Nel noemde hem alleen

Sluiten