Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

161

honderd brieven tegen één vertrouwelijk babbeluurtje! Natuurlijk kon 't niet anders, ze moesten wel naar Holland.

Dolf kon in Indië niet studeeren, Jan scheen verandering van klimaat broodnoodig te hebben, en voor mampie zou 't ook heel goed zijn. Gelukkig waren haar ouders van plan ergens buiten bij een academiestad te gaan wonen, waar ze een groot huis met mooien tuin konden hebben, en ook dieren houden, zooals hier. Lax ging mee naar Holland, maar de andere dieren moesten achterblijven; de paarden zouden verkocht worden. Dat speet Nel verschrikkelijk. Ze waren zoo lief en kenden haar zoo goed, hinnikten blij, als ze hun pisang of brood kwam brengen.

Nu al begon Nel haar lievelingen extra te verwennen, en als de jongens haar er mee plaagden, zei ze droevig: ,,'k Kan 't immers nog maar zoo kort doen, en wie weet, of ze geen onverschillig vrouwtje terug krijgen." Zelfs Jan's saaie, logge schildpadden kon Nel met een weemoedig oog aanzien, tot zij ze op zekeren dag miste.

Jan had ze aan Fré cadeau gedaan, die ze maar vast had weggehaald.

't Aquarium wilde hij voor Jan bewaren. Want Jan stelde zich voor, vast en zeker weer naar Indië terug te keeren, als hij ingenieur was. Dolf wilde dokter wor-

Cuoeb«uv«lt)M ia Indië. 3c dr. 11

Sluiten