Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

165

bijeen te blijven en in Holland eenvoudig te leven, dan jaren achtereen gescheiden te zijn, opdat papa hier veel geld zou kunnen verdienen.

Nu zal papa om de twee of drie jaren maar eens voor een paar maanden naar Indië hoeven gaan, en dat moeten we dan blijmoedig zien te dragen.

En wat zeg je daar nu wel van?"

„Hè," antwoordde Nel, met een zucht van verlichting, „U weet niet, hoe dol blij ik ben, dat alles zoo geschikt is. 'k Was liever straatarm dan papoes en u en mijn lieven Poekie te moeten missen, 'k Wou alleen maar, dat ik Lous ook mee kon nemen."

Dolf had zijn einddiploma gehaald, Jan was in de derde klasse gekomen, Nel en Frits waren ook overgegaan. Papa had plaats voor hen allen besproken op de „Sindoro", en de dag van vertrek was bepaald.

Voor 't laatst liep Nel 't erf rond om voorgoed van alles afscheid te nemen. Ze voerde de duiven en kippen in het vogelparadijs, en hurkte neer te midden van haar krieltjes, die tot zulk een groote familie waren aangegroeid, dat 't bizondere in hun soort er wel wat af was. Ze trachtte Dolf's pauwen te lokken, maar zij tripten schuw weg, toen 't meisje dichterbij kwam. Die zouden haar niet missen of betreuren. De apen mis-

Sluiten