Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 71 —

„Vooruit, probeer 't nog maar eens!" zei de machinist bemoedigend. Bobbie probeerde het opnieuw.

Jk had jullie al een paar maal geroepen, toen ik op de rails stond, maar je hoorde mij niet — en daarom klom ik er eindelijk maar op om je aan te stooten — ik wou het heel zachtjes doen — maar toen viel ik over de kolen — en toen ging de trein. O, wees alsjeblieft niet boos op me — och toe, alsjeblieft niet!" Ze barstte opnieuw in snikken uit.

„We zijn feitelijk niet zoo boos," zei de machinist, „maar wel verwonderd, 't Gebeurt ons niet alle dagen, dat een klein meisje zoo maar uit de lucht in onzen kolenwagen komt vallen, wel, BÜ1? Maar hoe haalde je 't in je hoofd?"

„Ja, dat is 't 'm juist," bevestigde de machinist; „hoe haalde ze 't in der hoofd?"

Bobbie's tranen begonnen alweer te vloeien, maar de machinist klopte haar goedhartig op den rug en zei: „Kom nou, niet meer schreien, ouwe jongen; ik wed dat je geen kwaad in je schild voerde, hè?"

„Ik wou," begon Bobbie, heel wat bemoedigd door dat welgemeende „ouwe jongen" van den machinist — „ik wou je alleen maar vragen of je dit wel zou wiüen maken." Ze raapte het bruine pakje dat nog op de kolen lag op, en maakte het touwtje met warme, bevende vingers los.

Aan haar voeten en handen voelde ze de hitte van het vuur, maar langs haar schouders de koude van de snelverplaatste lucht. De machine schudde, zwaaide en ratelde dat Bobbie er angstig van werd, en toen ze onder een brug doorschoten, kreeg ze een wonderlijk suizend gevoel in haar ooren.

De stoker schepte nog wat kolen op het vuur en Bobbie haalde Peter's locomotiefje uit het pakje te voorschijn.

„Be dacht dat je dit misschien wel maken kon," zei

Sluiten