Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 84 —

„Wel neen, lieveling, hoe kwam je op die vreeselijke gedachte?"

„Ik — ik weet het niet," zei Bobbie, boos op zichzelf, maar nog steeds vasthoudend aan het idee, dat ze niet mocht zien, wat Moeder niet graag wilde dat ze zag.

Moeder drukte haar even dicht tegen zich aan. „Vader was gezond — heel goed gezond, toen ik het laatst van hem hoorde," zei ze „en hij komt stellig later bij ons terug. Haal je maar niet meer zulke akelige dingen in 't hoofd, lieveling."

Later op den avond, toen Moeder den Russischen vreemdeling voor den nacht van alles voorzien had, kwam ze bij de meisjes op de kamer. Ze zou bij hen slapen, in Phyllis'-bed, en Phyllis op een matras op den grond, wat Phyllis „dol" vond. Zoodra Moeder de deur inkwam, rezen er twee witte gedaanten overeind en vroegen twee stemmen gretig: „0, vertelt u nu alles van den Russischen meneer!"

Daar wipte een derde witte gedaante naar binnen, zijn sprei als den staart van een witten pauw achter zich aansleepend.

„We hebben zóóveel geduld gehad," zei hn", „ik moest telkens op mijn tong bijten om niet in slaap te vallen, en één oogenblik rolde ik toch haast in slaap, en toen beet ik er zoo hard op, dat ik het nog voel. Maar nu moet u vertellen. Toe, maakt u er eens zoo'n mooi, lang verhaal van!''

„Bx kan er vanavond onmogelijk een mooi, lang verhaal van maken," zei Moeder, „ik ben veel te moe."

Bobbie hoorde aan Moeders stem dat ze geschreid had, maar de anderen merkten dat niet op.

„Nu, maakt u 't dan toch maar zoolang als u kunt," zei Phil, en Bobbie sloeg een arm om Moeders middel en ging stijf tegen haar aan zitten.

,,'t Verhaal is zoo lang, dat je er een heel boek mee zou kunnen vullen," vertelde Moeder. „Hij is een schrijver en

Sluiten