Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 85 —

hij heeft prachtige boeken geschreven. Maar jullie weet wek dat je in Rusland geen woord mag zeggen van iets wat de rijke menschen misdoen, of over iets wat behoorde gedaan te worden om arme menschen een beetje gelukkiger te maken. Zoodra je dat doet, stoppen ze je in de gevangenis."

„Maar dat kan toch niet," zei Peter; „je kunt toch alleen maar menschen in de gevangenis stoppen die werkelijk kwaad hebben gedaan?"

„Of wanneer de rechters denken dat ze kwaad hebben gedaan," zei Moeder. „Ja, zoo is het bij ons, maar in Rusland gaat dat anders. Deze Rus heeft een heel mooi, bekend boek geschreven over de arme menschen in zijn land en hoe ze geholpen konden worden. Ik heb het gelezen. Er staan niets dan goede en edele gedachten in. En daarvoor werd hn* gevangen genomen. Drie jaar lang heeft hn' in een afschuwehjken duffen kerker gezeten, vochtig en ongezond, met zoo goed als geen licht. Denk eens, heel alleen in de gevangenis, drie lange jaren!"

Moeders stem beef de eerst even en toen zweeg ze heelemaal.

„Maar, Moeder," zei Peter, — „dat kan nu toch niet meer gebeuren. Het klinkt net of u uit de geschiedenis vertelt — zoo van de Inquisitie of zooiets."

,,'t Is helaas waar," zei Moeder, „afschuwelijk waar. — Nu, daarna haalden ze hem uit de gevangenis en verbanden ze hem. naar Siberië, als een boef aan andere boeven vastgeklonken, een lange keten van allerlei ongelukkige of slechte menschen, en zoo moesten ze loopen, uren-, dagen-, wekenlang loopen, tot ze dachten dat er nooit een eind aan komen zou. En achter hen hepen de opzichters met hun lange zweepen, ja zweepen — waarmee ze hen sloegen zoodra ze vermoeienis toonden. En sommige van die ongelukkigen werden kreupel en sommige vielen neer, en als ze hen niet meer op de been konden ranselen, heten ze hen eenvoudig achter om eenzaam

Sluiten