Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 92 —

,,'t Spijt ons heel erg,'' betuigden de anderen, en eindelijk aanvaardde Perks hun verontschuldigingen.

Toen trokken ze hem mee naar buiten op de groene stationsbank, die in de zon stond, zoodat ze heelemaal warm voelde, en hier vertelden de kinderen soms een voor een, soms alledrie tegelijk, de geschiedenis van den Russischen gevangene.

„Nou, ik moet zeggen," begon Perks, maar hn" zei verder niets, wat het ook geweest mocht zijn,.

„Ja, 't is erg genoeg, hè?" zei Peter, „en ik kan me begrijpen, dat je nieuwsgierig was er alles van te hooren."

„De was eigenlijk niet nieuwsgierig," verzekerde Perks, „maar ik stelde er belang in."

„Mijnheer Güls had het je toch ook wel kunnen vertellen," zei Bobbie. „Dat vind ik niets aardig van hem."

„Bx neem 't hem niet kwalijk, jongejuffrouw," zei de kruier, „omdat ik best begrijp wat er achter steekt Hn" is op de hand van de Russen in dezen oorlog, ziet u, en ik ben Japansch. Natuurlijk wil Inj dus niet graag kwaad van zijn eigen partij vertellen; zoo is een mensen nou eenmaal. Een man moet voor zyn partij opkomen, wat er ook gebeurt. Vandaar dat je ook zooiets als Partijpolitiek hebt. Bx zou net zoo gedaan hebben, als die man met dat lange haar een Japanner geweest was."

„Maar de Japaneezen doen niet zulke gemeene, wreede dingen," zei Bobbie.

„Misschien niet," zei Perks voorzichtig, maar je kunt er nooit zeker van zyn met die vreemde snoeshanen. Als je myn idee vraagt, ik zeg altijd maar: ze zyn aUemaal met hetzelfde sop overgoten."

„Waarom heb jij dan partij gekozen voor de Japanners?" vroeg Peter.

„Wek jongeheer — kijk 's, je moet toch party* kiezen óf voor den een, óf voor den ander; net als met de Liberalen en de Conservatieven. De groote moeielykheid is maar om te blijven bij wat je gekozen hebt."

Sluiten