Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 129 —

„Laat mij er dan maar heenvliegen,'" zei Bobbie. „Spring jij op den wal, Phil, dan zal ik je het kleine ding aangeven."

De baby werd heel voorzichtig overgereikt, en Phyllis ging in het gras zitten om hem te sussen. Terwijl Peter nog bezig was het water zoo goed en zoo kwaad dit ging, uit zijn mouwen en broekspijpen te wringen, was Bobbie al een heel eind den langen, schemerdonkeren weg afgedraafd, die naar De Gekroonde Valk voerde.

lh. De Gekroonde Valk is een aardige ouderwetsche kamer, waar schippers en hun vrouwen 's avonds hun glaasje bier drinken en hun boterhammen met kaas roosteren, om een soort van ijzeren mand vol gloeiende kolen, die een eind de gelagkamer inspringt onder een groote schoorsteenkap — zoo'n warme, aardige en gezellige schoorsteen, als ik nooit ergens anders gezien heb.

Er zat een heel schippersgezelschap om het kolenvuur. Misschien lijkt het jullie niet prettig toe, maar zij vonden het wel; want het waren allemaal vrienden en kennissen onder elkaar, die hetzelfde taaltje spraken en van dezelfde soort van dingen hielden, en dat is toch maar het geheim van gezellig bij elkaar zijn. BUL de schipper dien de kinderen zoo barsch en onaangenaam hadden gevonden, scheen bij zijn kameraads juist buitengewoon in den smaak te vaUen. Hn deed een verhaal van het verven van zijn schuit en van de onrechtvaardigheid, waarmee hij bij die gelegenheid behandeld was.

„Nou, en toen kreeg ik de boodschap: „schilder hem van binnen en van buiten — zonder de kleur of wat ook te noemen — zie je? Best — ik ga dus de stad in, haal een flinke pot met groene verf, en schilder hem van voor tot achter netjes groen, en ik verzeker je dat-ie er fijn uitzag! Maar jawel, daar komt hy' aanzetten en hij zegt: „Waarom mot dat allemaal één kleur zijn?" zegt-ie. En ik zeg, nou zeg ik, „dat 's nog al glad; omdat ik groen een mooie kleur voor een schuit vind, en daar blijf ik bij," zeg ik

Spoorweg-Kinderen. 2e dr. Q

Sluiten