Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 199 —

den, en ik wou er niet mee uitscheiden toen ze 't me vroegen."

„Zoo — en?" zei dokter Forrest, een stoel nemende. „Nou, — toen zei ik: laten we eens van beentje-zetten spelen, 't Was natuurlijk maar uit gekheid. Ik dacht, Bobbie wil toch niet, en ik zei het alleen maar om haar te plagen. Maar toen zei ze „ja," en toen moest ik er natuurlijk wel mee doorgaan. En toen bonden ze me vast. Flauw — ze aapten het na uit „Stalky", en ik vind het gewoon een gemeene streek van hun."

Hij probeerde zich om te draaien en zijn gezicht tegen den muur te verbergen.

„Ik dacht natuurlijk niet, dat iemand anders er iets van merken zou, behalve wijzelf," zei Bobbie, verontwaardigd antwoordend op Peter"s onuitgesproken verwijt. „Bc wist niet dat de dokter hier zou komen. En ik kan er ook wezenlijk niet tegen, dat iemand zoo lang over bloed en wonden praat; dan krijg üc zoo'n raar gevoel binnenin me. We bonden hem maar uit de grap vast, dokter. Zal ik je nu weer losmaken, Peter?"

,,'t Kan me niks schelen, al maak je me nooit meer los," zei Peter. „Bc vind het een laffe aardigheid en —" „Als ik jou was," zei de dokter, hoewel hn eigenlijk niet goed wist wat hij zeggen moest, „zou ik me maar laten losmaken, voor Moeder beneden komt. Jullie wüt 't haar nu toch zeker niet lastig maken, is 't wel?"

„Denk er aan dat üc niet beloofd heb, nooit weer over wonden en zoowat te praten," zei Peter knorrig, terwijl Phylhs en Bobbie de knoopen begonnen los te maken.

,,'t Spijt me, Peter, dat het zoo trof," fluisterde Bobbie, terwijl ze tobde om den dikken knoop onder de bank los te krijgen, „maar je weet ook niet hoe akelig ik er van werd."

„Je hebt my akelig gemaakt, dat kan ik je wel zeggen," antwoordde Peter norsch. Toen schudde hij de touwen van zich af en stond op.

Sluiten