Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— 202 —

Bobbie, die daar alleen in dien tunnel wachtte bh' dien armen jongen, 't Is iets heel eigenaardigs, Peter, maar hoe zachter en teergevoeliger een vrouw of een meisje is, hoe beter ze zich meestal dwingen kan om datgene te doen wat gedaan moet worden. Bx heb verscheiden moedige vrouwen leeren kennen — je Moeder is er een," eindigde hij plotseling. „Ja," zei Peter.

„Zoo, dat is alles, 't Verwondert je misschien dat ik dit allemaal met je besproken heb, maar iemand kan niet alles weten zonder dat het hem verteld wordt, en je begrijpt wel wat ik meen, is "t niet?"

„Ja," zei Peter weer. ,,'t Spijt me een beetje dat üc het gedaan heb. Bc had het liever niet moeten doen."

„Natuurlijk; de mensch ziet zulke dingen altijd in, zoogauw hij ze maar begrijpt. Maar je moet eerst in die wetenschap onderricht worden, is 't niet?"

De dokter schudde Peter hartelijk de hand en het hem gaan.

Bij zijn thuiskomst keken de zusjes hem een beetje twijfelachtig aan.

,,'t B» vrede," zei Peter, de tamelijk zware mand hard op de tafel zettende. „Dr. Forrest heeft wetenschappelijk met me gepraat, 't Zou niets geven, of üc het jullie al oververtelde; je zou 't toch niet begrijpen, 't Komt allemaal daarvandaan dat jullie meisjes, maar arme, zwakke, bange, teere schepsels zn'n, net als konijnen; daarom moeten wij mannen ons maar een beetje naar jullie schikken en wat geduld met je zwakheid hebben. Hij zei dat jullie vrouwelijke dieren waren. — Zeg, zal ik dien boel naar Moeder brengen, of doen jullie 't?"

„En zal ik je eens zeggen wat jongens zijn?" viel Phylhs met een kleur als vuur Peter aan.. „Jongens zijn de naarste, akeligste, onbeleefdste, ruwste —"

„Wie meen je? Dien jongen hierboven zeker, hè? Ga je gang maar, Phyl — ik zal aües wat je zegt geduldig

Sluiten