Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

12

volksonderwijs welke agitatie de massa der arbeiders toen ter tijd sterk beroerde. Het plaatste zich daarmede buiten de maatschappelijke werkelijkheid. Onder deze omstandigheden kon de N. A. S.»leiding er niet in slagen het onontbeerlijke gezag te verwerven, dat elke leiding, wil zij vruchtbaar werk doen, noodig heeft.

In de eerste jaren van de twintigste eeuw was er een verheugende bedrijvigheid in de Nederlandsche arbei» dersbeweging te constateeren. Er was een rustelooze activiteit die de beweging deed groeien. Het ging er op lijken, dat de onderlinge verdeeldheid minder scherp tot uiting kwam dan voorheen. Optimisten spraken zelf van het naar elkaar toegroeien der beide elkaar bestrijd dende richtingen.

De groote spoorwegstakingen in 1903, waarvan de eerste werd gewonnen, doch de tweede onmiddellijk daarna, met een verpletterende nederlaag voor de arbei* ders eindigde, deed het oude twistvuur weer met de uiterst denkbare felheid oplaaien.

Oudegeest, de leider van de sterkste spoorwegorgani* satie, werd na de ongelukkige afloop der staking, door de anarchisten als verrader gebrandmerkt. Hoewel een daartoe ingestelde commissie, waarin meerendeels tegen» standers van Oudegeest zitting hadden, een rapport uit» bracht over de spoorwegstaking, in welk rapport de commissieleden met algemeene stemmen verklaarden, dat er van het plegen van verraad door Oudegeest of door iemand anders geen sprake was, gingen de anar» chisten voort te lasteren over het verraad van Oudegeest en andere sociaaldemocratische leiders. Ook deze gebeurtenissen werkten er aan mee, om bij de bezadigde vakvereenigingsleiders tegenzin te wekken tegen het N.A.S.

Onder de vakvereenigingen die toen bestonden en eenige beteekenis hadden verkregen, was er één die een uitzonderingspositie innam. Dat was de Algemeene

Sluiten