Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

18

der in 't Grunnegerlaand ook wel, mor mainsten van ons holden der toch meer van, dat ze op tied kóp deur 't helster kriegen. Din hebben ze ook ja beter bonen op beun as verschimmelde graauwaarten I

V. Volkspoëzie.

't Vólk höldt van aal dij vergeliekens in van aal dij beelden.

Dat is ook poëzie; as ter gain geest of geesteghaid in 'n volk zit, komt ter niks van terecht. Mor der is veul in veul meer. Houveul riemkes binder nait, houveul verskes, houveul laidjes!

't Is aans stoer genog veur de Grunneger volkspoëzie. Meester op schoul leert gain ain van dij verskes aan de kinder, ook de aldermooisten nóg nait. Sommege -meesters kinnen ze zulf nait, al wórdt dat aal 'n bult beter; aandern hoalen de neus ter veur op in heur onverstand. Der ston ook ja nooit niks van in heur studiebouken over Nederlandse Toal, ontleden, aalgebra in zo. Ook haren ze der nooit gain opstel over. Ze lezen Hollandse letterkunde, Hollandse verzen, hail mooien voak, dat is zeker woar. Mor mouten wie doarom in ons aigen streek ons aigen toal vergeten? Wie willen 't Hollands eren. Mor 't Grunnegers nooit verleren.

Zo de meesters, zo de kinder. Wat doun dij, as ze wat groter worden? Din zingen ze stroatdeuntjes van

„Hou er de moed maar in",

Sluiten