Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

125

JAARTAL 1885

Zoo moet het dan vroeg of laat tusschen deze Heelen en Halven tot een breuke komen.

Dit hoeft niet, zoolang men nog alleen toe is aan zielzorge en predicatie, aan evangelisatie en missie, aan philantropie en dilettantisme. Maar hoeft wel, en moet en komt dan ook onverbiddelijk, zoodra de Christelijke volksbeweging zich nog een schrede verder waagt, en nu ook doordringt tot de politiek, tot het recht en tot de wetenschap.

Dan toch roepen de halven: Nu gaat ge te ver; en getuigen de Heelen: „Met uw welmeenen: we beginnen pas P'

Dan volgt er een oogenblik van verwarring; er ontstaat gedrang, men gist nauwlijks wat het worden zal. Tot ten leste het proces toch weer zijn pad afloopt en de stroom zich toch weer in zijn bedding voortbeweegt, slechts een weinig versmald.

Want als het dan op keus komt, zegt de Halve: „Nu ge zóó ver drijft, blijf ik op politiek terrein liever met de mannen van invloed, en op wetenschappelijk erf liever met de mannen van naam, en op kerkelijk gebied liever met de mannen van goeden wille vereenigd, — dan dat ik, met uw Gideons-bende voorttrekkend, straks èn op politiek èn op wetenschappelijk èn op kerkelijk terrein, tegen mijn land en burgers kom over te staan.

En dan gaat men uiteen.

Niemand wordt de deur uitgedrongen, maar men trekt eigener beweging af.

Op die wijs had men het: „Achtende de versmaadheid van Christus meerderen rijkdom te zijn, dan de schatten in Egypte", niet bedoeld 1

Den schat van zijn eigen aalmoes en eigen rust had men veil, desnoods ook den schat van zijn persoonlijke eerzucht; maar den schat van het gemeene burgerleven; den schat van zijn historische stichtingen; den schat van zijn nationale wetenschap; dien nooit I

En zoo liet men dan los, eenvoudig wijl men bij de hitte des daags vanzelf los weekte. Ongemerkt viel men van elkaar.

En bij dit uiteenvallen, verbaasde het noch links noch rechts, dat men verder niet saamging, maar eer, hoe men over en weer pas zoo laat tot het Inzicht was gekomen, dat men wel dichtbij elkaar, maar toch nooit op eenzelfden wortel gebloeid had.

Tegen dit Standaard-artikel verscheen van de hand van Prof. Gunning een vlugschrift: „De Heelen en de Halven". Een woord aan de Hervormde Gemeente te 's Gravenhage ook naar aanleiding

Sluiten