Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET DUITSCHE OPERATIEPLAN

49

brück, dat de „afmattings-strategie" in dat geval aldaar op haar plaats geweest zou zijn, is o.i. juüt. Voor een aanval op het Engelsche ,,ï|eimatsfront", door den hoogleeraar aanbevolen — en waarvan de uitkomst zeker twijfelachtig geweest zou zijn — had dan, zooals wij hiervoren ontwikkelden, geen aanleiding bestaan.

Maar overigens en in het algemeen, staan wij aan de zijde van schrijvers als de generaal Dr. von Kuhl, in 1914 chef van den generalen staf van het re Leger en als de luitenant-kolonel Wolffgang Foerster, die in hun belangrijke en degelijke geschriften de meening huldigen, dat de veldheer vrijheid moet bezitten om, onafhankelijk van theorieën efti systemen,1 den weg te bewandelen, die hem de beste voorkomt om het doel te bereiken. De veldheerskunst moet zich niet wringen in het keurslijf van strategische theorieën over vernietiging of afmatting, over binnen en buitenliniën, omvatting, omtrekking, doorbreking van 's vijands opstellingen, of wat dies meer zij. Voor elk bijzonder geval moet het meest doelmatige gezocht en toegepast worden. De groote Moltke sprak dit uit in de woorden: „die Strategie ist ein System der Aushilfen;" waarvan Schlieffen zeide: „het schijnt een steen, dien men den hongerenden toereikt in plaats van brood of een1 orakelspreuk, die meer verwarring sticht, dan opheldering brengt. Het schijnt niets te zijn en het is alles." Eli geestig voegt Schlieffen er de juiste verklaring bij: „Moltke's systeem bestond-hierin, dat hij geen systeem had".

De legerleiding moet er naar streven te zorgen dat zij op den juisten tijd en op de juiste plaats zooveel kracht kan ontwikkelen, dat zij den tegenstander haar wil kan opleggen, althans voorkomen of beletten kan, dat deze haar voor zijn wil doet bukken. In dit opzicht is, volgens Moltke, de hoogste uiting

Sluiten