Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

50 STRIJDKRACHTEN EN OPERATIEPLANNEN

der veldheerskunst om de afzonderlijke, nog van elkaar gescheiden legers of afdeelingen voor een zelfde doel op het slagveld te vereenigen. In dit opzicht toonden de Duitsche strategen zich in den wereldoorlog tal van malen de meerderen van hun vijanden. Het is daarom te meer te betreuren, dat zij zich op het Westfront niet gehouden hebben aan Moltke's plan, doch zich met de gebrekkige uitvoering van het afkeurenswaardige Schlieffensche plan in den afgrond hebben gestort.

Er wordt beweerd, dat de groote Helmuth von Moltke indertijd eveneens het plan heeft geopperd, om door België tegen Frankrijk op te rukken. Maar; dat is beslist onjuist.

Zoowel vóór als na 1870—71 heeft de Duitsche legerleiding natuurlijk overwogen, wat haar te doen stond, indien Frankrijk aan Duitschland den oorlog zou verklaren. Daarbij moest, uit den aard der zaak, ook onder de oogen worden gezien, welke gedragslijn Duitschland zou volgen, indien de Fransche legers door België naar den Rijn zouden oprukken, hetzij met goedvinden van België, als bondgenoot, hetzij met schending van de Belgische neutraliteit. In zoodanig geval zou Duitschland, zooals van zelf spreekt, zijn legers aan zijn vijanden over Belgisch grondgebied hebben tegemoet gezonden. Maar een opzettelijke, van Duitschland uitgaande, schending der Belgische onzijdigheid, zonder bepaalde provocatie of aanleiding, heeft Moltke I nimmer voorgestaan. Generaal Dr. von Kuhl schrijft terecht, na het aangeven van Moltke's tot in bijzonderheden uitgewerkt plan voor Duitschland's operatiën in een oorlog op twee fronten — in den zin van een strategisch offensief tegen Rusland, doch van een strategisch defensief tegen Frankrijk — „Von einer Umgehung durch Belgien war damals noch keine Rede".

Sluiten