Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn groote vereering. Door de deftige zinnen zingt een zacht geween, stil-verdrie tig als regendroppels in een late-herfstavond vallend op donkere bladen.

Prof. Loman erkent, dat Verhulst voor onzen tijd niets meer is*

Dit is aandoenlijk, en om zijn wijsheid eerbiedwaardig. Want deze wijsheid is niet altijd die van den ouderdom.

Verhulst heeft met onzen tijd geen verkeer meer. Nu kan het opgroeiende geslacht op niets meer wijzen en zeggen: dit heeft ons Verhulst gegeven. Wat hij aan zijn tijd gaf, is nu vervangen door andere en ruimere inzichten. Wie nu mee-tellen, noemen zich niet leerlingen van Verhulst, en wie dat doen die tellen niet mee. Een musicus van nu kan in de verste verte niet spreken over Verhulst, zooals een schilder over Jozef Israéls, of — om weer een geheel andere verhouding te noemen, maar toch een verhouding — een litterator van nu over Potgieter, Beets, Huet, Multatuli of Thym.

Maar de muziek heeft niet deel aan den opbloei der jonge Hollandsche Kunst. Eens is ook zij iets groots geweest in dit land. Maar tot nu toe is die grootheid niet herboren. Tusschen litteratuur en muziek bestaat in ons land geen verkeer. In Frankrijk is er een verhouding van de litteratuur tot het werk van Wagner, dat tot nu toe het hoogste kunnen is en de verste vlucht van het muziekverlangen. Bij ons is dat niet zoo. En omgekeerd. De verspreiders van Wagner's werk staan buiten genieenschap

6

Sluiten