Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met de gal van zijn hoon, zij zullen voorzeker niet maken het mystische boek, „het witte boek", maar hun is met de waarUjk-mystieken van nu niets gemeen, en zij zijn nog niet goed genoeg, om veracht te worden.

Maar al werd geenen anderen deze genade, dan Paul Verlaine, en ook hem slechts bij tijden, — al stierf zooals hare epische kunst in steen, kleur, toon of woord, door de eeuwen de contemplatieve extase, de hooge Christelijke mystiek, het Godin-en-uitademen, de communie der aardsche natuur met de goddelijke — om haar in-wereldsch wezen onsterfelijk vloeide steeds voort, als een ondergrondsche bron door de schachten der eeuwen, de dubbelvoudig strijdvolle zielestaat, die is uit de tegenstelling van Geest en Materie, reeds vóór het Christendom door Plato omschreven, en door de ascetische secten der Oudheid verder gevoerd tot een ethisch principe, de strijd tusschen het hemelsch Jerusalem en het „mysterium: Babyion magna, mater fornicationum et abominationum terrae"1), de Satan des verderfs uit 4e Apocalypse, geïncarneerd in de meretrix, dronken van het bloed der martelaren en profeten.

De middeneeuwen vergingen, maar geen antimystieke of antieke geest was zoo sterk, dit sentiment te kunnen verstikken, het aloude Platonische Gedicht, dat als een symbool door de tijden gaat van den geestelijken strijd tusschen Avonden Morgenland.

Geen romantiek noch „dilettantisme" was het, dat Goethe zijn rijk leven besloot met den hymnus *) Apoc. 17: 5.

80

Sluiten