Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

statte. Hetzelfde bedoelt Nietzsche als hij zegt: „In de oudere muziek moest men tot dusver in sierlijke of plechtige of vurige beweging, sneller of langzamer dansen. De maat. het bewaren van een bepaald evenwicht tusschen de eenheden van rhythmus en toonsterkte, eischte hierbij van de ziel van den hoorder een voortdurende bezonnenheid ; op het balanceer en van deze koelere luchtvlaag, die van de bezonnenheid kwam, en op de warme bezieling der muzikale vervoering berustte de bekoorlijkheid dezer muziek. Wat men thands „met een sterke maar vage uitdrukking" „oneindige melodie" noemt, verklaart hij door de vergelijking met iemand, die, gaande langs het zeestrand, zich zoo ver van de kust begeeft, dat hij eindelijk den vasten grond onder zijne voeten verliest en tot zwemmen en zweven gedwongen wordt".

Aldus schreef Nietzsche in 1877. Tien jaren later zeide hij, dat Wagner de muziek krank had gemaakt, dat hij alles krank had gemaakt, omdat hij de groote kranke van Europa was, dat alles ziek was, daar Wagner ziek was. Ja zelfs vergat hij zich, toen hij als Zarathustra tot hem sprak: „Du suchtest Grosse, das verrath dich" (Zarathustra IV Theil).

Laten wij — daar deze meeningen raken aan de gewichtigste muzikale problemen, en deze wederom van het hoogste belang zijn voor de intellectueele cultuur, die wij nü niet meer binnen de oevers eener litteraire of philosophische strooming gesloten zien, maar als eenheid en reinheid van levensbouwing — laten wij dan in deze

98

Sluiten