Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

als de opera, die reeds door deze verbrokkeling de muzikale eenheid mist, tevens daardoor tot ontbinding en verbrokkeling leidt van het drama.

De enkel-instrumentale muziek was na Beethoven niet meer bij machte, den symphonischen vorm levensvol te bezielen. Door noodzaak gedwongen, nam zij het haar vreemde dramatische element in zich op, en beroofde daardoor dien vorm van zijn karakter.

Mendelssohn bepaalde zich, door zijn fijne intuïtie geleid, tot het muzikale schilderen van natuurindrukken tot epische landschappen, maar in de werken der na hem gekomenen werd de incongruentie van de dramatische of realistische intenties en den symphonischen vorm zoo groot, dat deze symphonieën, die de traditie van Beethoven heetten voort te zetten, evengoed als die van Berlioz een verklarend programma behoefden — en Berlioz had gedwaald in zijn streven om door de instrumentale muziek niet de emotie der realiteit, met de emotie over de dingen, maar de dingen in het leven zelve te verklanken.

„In ernst gesproken," zegt de dichter van het symphonische drama, „wij kunnen niet gelooven, dat aan de instrumentale muziek, door de scheppingen harer nieuwste meesteres, een waarlrjke toekomst is verzekerd, vooral zou het ons verderfelijk zijn, indien wij zonder oordeel deze werken naast Beethovens nalatenschap schaarden, omdat wij juist moeten inzien, hoezeer zij tegen den geest van Beethoven zijn, wat ondanks de Beethoventhema's die wij ook hier aantreffen, niet moeilijk zou vallen.

105

Sluiten