Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

crates en Christus als de 3e in orde dit evangelie der vrije en ongebondene individualiteit te prediken, van dien „Culte du Moi", wiens Mahomet heet Maurice Barrès, van die leer „die in de plaats zal treden van deze afgeleefde vormen en de verloochening van het individu ter wille van het betere, zal leeren aan hen, die noch dogma's noch wetten meer kennen."

Dit toont wel aan — niet alleen hoe Barrès tot tyran is geworden — maar ook hoe zelfs hij niet buiten principes en dogma's kan, hoe het Individualisme, evenmin als het Altruïsme, ooit een einddoel kan zijn, daar beiden in den grond uitgaan van het enkele, individueele gevoel, dat onzegbaar en onmededeelbaar aan anderen is, en dus consequent tot isolement zou moeten leiden.

En nu is het vreemd om te zien, dat men niet begrijpt, dat deze tegenstrijdigheden juist voortkomen uit het inadaequate van het consequent ontwikkelde individualisme met het leven der realiteit, wier bestaan men wel practiesch genoodzaakt is te erkennen, zoolang men niet als de Athener Cratylus de kracht heeft tot zwijgen.

In geen zijner werken was deze tegenstrijdigheid, waarin het bijzondere (persoonlijke) komt met zich zelf, zoodra het voorgeeft iets meer dan lyriek te zijn, sterker dan in zijn voorlaatste werk over de wetten. Nu is hij weder gekomen met een volbloediger, natuurlijker, maar toch in vele opzichten met dieper werk. De magische macht zijner luchtige en toch niet zwevende frase met haar stalen veerkracht en fijnen goudklank

zaa

Sluiten